De Tour de France, de Giro d’Italia en de Vuelta a España winnen tijdens een carrière is niet zomaar een indrukwekkend palmares. Deze driedubbele prestatie vereist beheersing van drie terreinen, drie kalenders en drie radicaal verschillende race-stijlen. Slechts een handvol renners is hierin geslaagd, en hun profiel vertelt zowel de evolutie van de wielersport als hun individuele kwaliteiten.
Wat de triple kroon op het terrein vereist
Men denkt vaak dat een dominante klimmer de grote rondes kan afwerken zonder aanpassing. De realiteit is echter ruwer. De Giro plaatst zijn moeilijkste bergen in de laatste twee weken, vaak op smalle en slecht onderhouden wegen.
Verder lezen : Kevin Selleck: Loopbaan, privéleven en geheimen van de zoon van Tom Selleck
De Vuelta vereist korte en steile beklimmingen, met temperaturen die het peloton in een openluchtoven veranderen. De Tour de France combineert lange tijdritten en winderige vlakke etappes waar de positionering in het peloton de koers kan kosten.
Een renner die in staat is om de drie te winnen, moet dus veelzijdig zijn in de meest concrete zin van het woord: klimmen, tegen de klok rijden en weerstand bieden tegen de hitte. Deze combinatie zien we bij de enkele winnende renners van de drie grote rondes, en het blijft het meest selectieve filter in de professionele wielersport.
Zie ook : Essentiële tips voor de dagelijkse verzorging van uw huisdieren
De kalender zelf bemoeilijkt de taak. De Giro en de Tour zijn slechts enkele weken van elkaar verwijderd. Gericht zijn op beide in hetzelfde jaar vereist een langdurige piekvorm, of de keuze om een editie op te offeren om de andere beter te kunnen richten. Jacques Anquetil, de eerste renner die deze triple volbracht, varieerde zijn doelen van seizoen tot seizoen, terwijl Eddy Merckx soms probeerde alles in hetzelfde jaar te winnen.
Anquetil, Merckx, Hinault, Contador: zeer verschillende race-profielen
Deze renners reduceren tot een lineaire ranglijst doet geen recht aan wat ze op de weg deden. Jacques Anquetil domineerde in de tijdrit, een wapen dat hem in staat stelde om voldoende voorsprong op te bouwen om de bergen te controleren zonder daar net zo te schitteren als zijn rivalen. Zijn aanpak was berekend, bijna klinisch.
Eddy Merckx functioneerde aan de andere kant. Overal aanvallen, altijd, op elk terrein. Zijn vermogen om bergetappes, tijdritten en zelfs massale sprints in dezelfde grote ronde te winnen, blijft een uniek geval. Het woord “cannibaal” was geen overdrijving.
Bernard Hinault combineerde brute kracht met tactische intelligentie. Zijn overwinning in de Giro onder winterse omstandigheden (sneeuw op de Stelvio) illustreert een temperament dat de cijfers alleen niet vastleggen. Alberto Contador daarentegen vertegenwoordigde de pure klimmer die een voldoende tijdrit had ontwikkeld om de specialisten op afstand te houden. Zijn aanvallende stijl, dansend op de pedalen, stak scherp af tegen de mechanische consistentie van een Anquetil.
- Anquetil rekende op de tijdrit om de bergen te neutraliseren, een strategie die moderne vermogensdata transparant zou maken
- Merckx verzamelde etappeoverwinningen naast het algemeen klassement, een dubbel doel dat geen enkele grote ronde-leider vandaag de dag meer nastreeft
- Hinault legde een fysieke en psychologische machtsverhouding op zijn tegenstanders en soms op zijn eigen teamgenoten
- Contador viel in de bergen aan met een agressiviteit die zijn rivalen dwong om te reageren in plaats van te beheren
Pogačar en de huidige generatie tegenover de historische triple
Tadej Pogačar heeft al de Tour de France en de Giro d’Italia gewonnen. Hij mist alleen de Vuelta om zich bij de kring van winnaars van de drie grote rondes te voegen. Gezien zijn leeftijd en huidige niveau is de kans groot, maar de wielersport blijft altijd verrassingen bieden, mechanisch, tactisch of fysiek.
Remco Evenepoel, winnaar van de Vuelta en wereldkampioen op de weg, is bij het team Red Bull-Bora-Hansgrohe gekomen met een programma dat expliciet gericht is op de algemene klassementen van de grote rondes. Zijn transfer illustreert een trend bij WorldTour-teams om een heel collectief rond één enkele leider op te bouwen om de kansen op overwinning in meerdere grote rondes te maximaliseren.
Deze teamlogica, gebouwd voor één man, markeert een breuk met de voorgaande decennia. Merckx of Hinault wonnen binnen teams die zeker sterk waren, maar niet met dezelfde data-gedreven precisie als vandaag. De meningen hierover verschillen; sommigen beweren dat de dominantie van een Pogačar evenzeer te danken is aan zijn talent als aan de infrastructuur van zijn team.
Grote rondes en klassiekers: twee onverenigbare of complementaire carrières
Een vaak verwaarloosd aspect betreft de co-existentie tussen grote rondes en klassiekers in hetzelfde palmares. Merckx won Milan-San Remo, Parijs-Roubaix en de Tour in hetzelfde seizoen. Dit soort veelzijdigheid is bijna verdwenen uit het professionele peloton, waar specialisatie per type race de norm is geworden.
Pogačar is een recente uitzondering. Winnaar van Vlaamse en Ardennen klassiekers naast zijn successen in grote rondes, reproduceert hij een patroon dat men dacht dat voorbij was. De Tour des Flandres en de Tour de France in hetzelfde jaar winnen verwijst rechtstreeks naar wat Merckx bereikte, en roept de vraag op van de vergelijking tussen tijdperken.
De moeilijkheid van deze vergelijking ligt in de evolutie van de race-omstandigheden: voeding, training op vermogenszones, aerodynamica, GPS-herkenning van parcoursen. Een renner uit de jaren ’70 reed soms zonder de exacte profiel van de etappe van de volgende dag te kennen. Het vergelijken van ruwe palmares zonder rekening te houden met deze parameters is alsof men prestaties zonder context vergelijkt.
De triple kroon blijft de meest betrouwbare indicator om uitzonderlijke renners te identificeren. Niet omdat het snelheid of kracht meet, maar omdat het de aanpassingsvermogen op drie terreinen en drie verschillende raceculturen test. Of de volgende regel in dit palmares nu in 2025 of later wordt geschreven, het filter blijft hetzelfde: overal winnen, niet alleen daar waar men uitblinkt.